به نام امير... براي امير

امير دلريخته

تو چقدر خوب بودي، آنقدر كه بودي و ندانستيم!

چون خودِ من عاشق «شهيار» بودي و مي خواستي كاري كني كارستان...! همين چند سال پيش بود كه گفتي مي خواهي فيلم كوتاهي بسازي در باب زندگي «شهيار» و چند باري هم كه در اين باره از تو پرسيدم گلايه آميز گفتي هنوز «شهيار» آماده نيست!!

اما تو عاشق تر از اين حرف ها بودي، عاشق تر از اينكه به اين زودي ها در كناري بنشيني و يا همچون برخي از هواداران بي اكسيژن «شهيار» از شاعر دور شوي و او را فراموش كني!

يادم هست يك بار به من گفتي ترانه اي نوشته اي كه در آن از واژه ي «دل نرم» استفاده كرده اي و پرسيدي آيا شهيار چنين واژه اي را تاكنون به كار برده است؟ گفتم: تا جايي كه من مي دانم نه! دلكوك شدي و گفتي نگران آن بوده اي كه مبادا آنچه نوشته اي رونوشتي از واژه هاي شاعر باشد كه نبود! تو چه خوب بودي و چه دلنگران بودي از بابت حريم شاعرانه ي «شهيار»...!

باري،

در نخستين ديدارمان كتاب «جسدهاي شيشه اي» مسعود كيميايي را آورده بودي. مي گفتي فيلنامه ي خوبي ست كه مجوز ساخت نگرفته است... كتاب را چند هفته اي از تو به امانت گرفتم. راست مي گفتي، زيبا نوشته بود، بسي زيباتر از آنچه كه امروز در سينماي او مي بينيم...!

باري،

سال پيش به هنگام ساخت فيلم كوتاهمان تماس گرفتي كه بگويي دوست مي داري در آن بازي كني. گفتم فيلم درباب مردي ست كه خود بازيگر اصلي فيلم هم هست. باقيِ نقش ها، نقش هاي كوچك و فرعي هستند و دلم مي خواهد تو در نقشي مهم تر بازي كني. اين بود كه قرار شد در فيلمي ديگر از تو ياري بخواهم...

پس از آن نيز من كه سوداي قديمي بازيگري دوباره به سراغم آمده بود، از تو خواستم نشاني چند استاد خوب را بگويي. چند بار تماس گرفتم، سر صحنه ي فيلمبرداري بودي تا اينكه خودت تماس گرفتي. از آموزشگاه «كارنامه» و «هيلاج» گفتي كه استادان خوبي دارد و مي شود از آنها ياري جست...!

پس از آن نيز گاه گاهي در مجازي آباد با هم برخورد مي كرديم و حرفي و گپي و خبري از شهيار و سينما و دنياي ترانه و بازيگري...!

باري،

پس از آن مدتي از تو بي خبر ماندم، بي آنكه بدانم بر تو چه گذشته است!! آخرين بار، همين چند روز پيش بود كه برايت پيام گذاشتم تا به ضيافت ميلاد شاعر بيايي...! نمي دانستم ضيافتي بي حضور تو، انتظارم را مي كشد، نمي دانستم ديگر خنده هاي شيرينت را انگار كه هزار سال است مرا مي شناسي، ديگر نخواهم شنيد ، نمي دانستم كه چهار ديواري زندان را تاب نياورده اي و ...

امروز «شهيار» در برنامه ي راديويي اش از ميان بغض هاي بسيارش اين حادثه باور نكردني را با ما قسمت كرد: امير دلريخته هم رفت!!

امير جان،

مگر ما چند «امير دلريخته» داشتيم، هان؟!... باور كردنش دشوار است، دشوار تر از هر چيز دشوار باور نكردني!!... اي كاش تو را نديده بودم و نمي شناختم، دست كم خوبي اش آن بود كه چهره ات مدام در برابر چشمانم نبود و صدايت در گوشم نمي پيچيد و مي توانستم بهتر از اين برايت بنويسم...!!

امير عزيزم،

اگرچه در آن روزهاي سياه با تو نبوده ام، اما دردهايت را درد كشيده ام و زخم هايت را به زخم نشسته ام و خوب مي دانم پدرت چه مي كشد و بر برادرت چه مي گذرد...!

23 شهريورماه، روز ميلادت است و خوب مي دانم دوستانت كه هر سال در چنين روزي با لبخندهاي هميشگي ات آفتابي مي شدند، امسال درچنين روزي چقدر ابري خواهند بود و چقدر خواهند باريد بر خاطرات تو!!

امير گلم،

هنوز و همچنان دارم ناباورانه به شماره ي تلفن تو كه روي موبايلم بيهوده جا خوش كرده نگاه مي كنم، به وبلاگت سر مي زنم تا ببينم آيا دوباره ترانه اي نوشته اي و به آن ID معروفت مدام سرك مي كشم تا شايد دوباره در يكي از همين شبهاي تاريك و بي ستاره on شوي و از نو با هم از «شهيار» بگوييم...!!!

واي، امير!!! مگر مي توانم فراموشت كنم؟ مگر مي توانم تو را لاي دفترچه ي خاطراتم بگذارم و صفحه ات را ورق بزنم؟ مگر مي توانم؟ مگر مي توانم؟...

مهرانا

مرداد ماه به بغض نشسته ي 1388